جزئیات
بیشتر بخوانید
مبهم و محو، به عارفی مینگرم در میان تپههایی پوشیده از برفِ درخشان؛ اما هرگز نمیتوانم فراموش کنم آن دوشیزهٔ زیبارویِ خلوتگزیده را که در میان جنگلها مأوا گزیده است. آه میکشم: چه راست است که در هر خوبی، نقصی خودنمایی میکند!
