Анхилуун Үнэрийн Гэгээнтэн: Парамаханса Йогананда (цагаан хоолтон)-гийн ‘Йогчийн намтар’ номын түүвэр, нэвтрүүлгийн 2-ын 1-р хэсгийг

Өнөөдөр Парамаханса Йогананда (цагаан хоолтон)-гийн “Йогчийн намтар” номын 5-р бүлэг болох ‘“Анхилуун Үнэрийн Гэгээнтэн’ Гайхамшгаа үзүүлсэн нь”-ээс түүвэрлэн хүргэж байгаадаа баяртай байна.

БҮЛЭГ: 5 “Анхилуун Үнэрийн Гэгээнтэн” Гайхамшгаа үзүүлсэн нь

“‘Бүх зүйлд өөрийн гэсэн цаг үе бий, Тэнгэрийн доорх аливаа зорилго бүрд өөрийн гэсэн цаг хугацаа байдаг.’

Намайг тайтгаруулах ийм Соломоны билиг ухаан надад байгаагүй; би гэрээс гарах болгондоо хувь заяагаар учрах гүрүгийнхээ царайг эрэн, эргэн тойрноо анхааралтай ажигладаг байв. Гэвч ахлах сургуулиа төгстөл бидний зам огтлолцоогүй юм. Амартай хамт Гималайн зүг хийсэн нислэг болон Шри Юктешвар миний амьдралд хөл тавьсан тэрхүү гайхамшигт өдөр хоёрын хооронд хоёр жил өнгөрчээ. Тэр хооронд би ‘Анхилуун Үнэрийн Гэгээнтэн’ ‘Бар Свами’, Нагендра Нат Бхадури, Их Багш Махасаяа болон Бенгалын нэрт эрдэмтэн Жагадис Чандра Босе зэрэг олон мэргэдтэй учирсан.

‘Анхилуун Үнэрийн Гэгээнтэн’-тэй уулзахаас өмнө надад нэг нь эв зохиролтой, нөгөө нь хөгжилтэй хоёр явдал тохиосон юм. ‘БУРХАН энгийн. Бусад бүх зүйл нарийн төвөгтэй. Байгалийн харьцангуй ертөнцөөс үнэмлэхүй утгыг бүү эрэлхийл.’ Калигийн сүмийн дүрийн өмнө чимээгүй зогсож байхад гүн ухааны энэ эцсийн дүгнэлтүүд чихэнд минь зөөлөн сонсогдов. Би эргэж харахад өндөр нуруутай нэгэн эртэй нүүр тулсан бөгөөд түүний өмсгөл, эсвэл бараг өмсгөлгүй байдал нь түүнийг тэнүүчлэн явдаг садху болохыг илтгэж байлаа. ‘Та миний будилсан бодлын гүнд үнэхээр нэвтэрчээ!’ гэж Би талархан инээмсэглэв. ‘Калигаар бэлгэдсэн байгалийн энэрэнгүй атлаа аймшигт талуудын зөрчил минийхээс ч илүү мэргэн ухаантнуудыг төөрөлдүүлж ирсэн!’ ‘Түүний нууцыг тайлдаг хүн тун цөөхөн! Сайн, муу хэмээх нь амьдралаас оюун ухаант оршихуй бүрийн өмнө нууцлаг бөгөөд тайлахад маш хэцүү буюу сфинкс мэт тавьдаг хүнд оньсого юм. Ямар ч шийдэл эрэлхийлээгүй ихэнх хүмүүс Теб хотын үеийнхтэй адил өнөөдөр ч мөн амиараа төлөөс төлж байна. Харин энд тэнд бусдаас содон ганцаардах нэгэн хэзээ ч ялагдлаа хүлээдэггүй. Тэр хоёрдмол байдлын маяагаас хуваагдашгүй нэгдлийн үнэнийг олж авдаг’. ‘Та итгэлтэй ярьж байна, эрхэм ээ.’

‘Би чин үнэнчээр өөрийгөө дотооддоо шинжихийг удаан хугацаанд дадуулсан ба энэ нь билиг ухаанд хүрэх тэсэхүйеэ бэрх зам юм. Өөрийгөө нягтлан шинжих, бодол санаагаа тасралтгүй ажиглах нь хатуу ширүүн, сэтгэл донсолгосон туршлага юм. Энэ нь хамгийн бэхэжсэн эгог ч бут ниргэдэг. Гэвч өөрийгөө үнэнчээр шинжлэх үйл явц эцэстээ хүнийг үнэнийг олж хардаг нэгэн болгоход хүргэдэг. “Өөрийгөө илэрхийлэх”, хувийн үзлээ дөвийлгөх зам нь БУРХАН болон орчлон ертөнцийг өөрийнхөөрөө тайлбарлах эрхтэй гэдэгтээ итгэсэн “би”-гээ хэт дээгүүр тавьдаг хүмүүсийг бий болгодог’. ‘Ийм бардам өвөрмөц үзлийн өмнө Үнэн даруухнаар зай тавьдаг нь эргэлзээгүй’. Энэ яриа надад таатай байлаа. ‘Хүн дүр эсгэхээ болих хүртлээ мөнхийн ямар ч үнэнийг ойлгож чадахгүй. Олон зууны хуримтлагдсан лаг шаварт ил гарсан хүний оюун санаа ертөнцийн тоо томшгүй төөрөгдлийн буюу бодит бус итгэл үнэмшлүүдийн жигшүүрт зүйлсээр бужигнаж байдаг. Хүн дотоод дайснуудтайгаа анх тэмцэх үед дайны талбарын тэмцэл дэргэд нь өчүүхэн мэт санагдана! Эдгээр дотоод дайснуудыг зүгээр л асар их хүчээр довтолж, дарж дийлэх боломжгүй! Хаа сайгүй оршиж, хэзээ ч амардаггүй, хүнийг бүр унтаж байхад нь хүртэл мөшгөн дагадаг, хорт манан мэт далд зэвсгээр тоноглосон мунхаг шуналын энэ цэргүүд биднийг бүгдийг хөнөөхийг эрмэлздэг. Өөрийн үзэл, эрхэм зорилгоо орхиж, олны нийтлэг хувь тавиланд бууж өгдөг хүн бодлогогүй нэгэн юм. Тэр хүчгүй, хөшүүн, гутамшигтайгаас өөрөөр харагдаж чадна гэж үү?’

‘Эрхэм хүндэт Ноёнтон, төөрөлдсөн олон түмнийг өрөвдөх сэтгэл танд алга гэж үү?’ Мэргэн хүн хэсэг чимээгүй байснаа тойруу утгаар хариулав. ‘Бүх сайн сайхны эх булаг болсон үл үзэгдэх БУРХАН болон ямар ч сайн чанаргүй мэт харагдах бодит, үзэгдэх хүнийг хоёуланг нь хайрлах нь олонтоо бэрхшээлтэй! Гэвч энэ ээдрээг даван туулахад хүний арга ухаан ч бас түүнтэй эн тэнцүү. Дотоод ертөнцөө шинжихэд хүн бүрийн оюун санаанд буй нийтлэг буюу хувиа хичээсэн сэдлийн бат бөх адил төстэй байдал удалгүй илэрнэ. Тиймээс ядаж энэ нэг талаас нь авч үзвэл, хүн төрөлхтөн үнэхээр нэгэн төрлийн ‘ахан дүүс’ гэдэг нь ил болно. Бүгдийг тэгшитгэсэн энэ нээлтийн дараа цочирдом даруу байдал төрнө. Энэ нь судлан нээгдэхийг хүлээж буй сүнсний эдгээх хүч чадлыг олж харалгүй, сохор мэт явдаг өөртэйгөө адил хүмүүсийг өрөвдөх сэтгэл болон төлөвшинө.’ ‘Эрхэм ээ, эрин үе бүрийн гэгээнтнүүд ч тантай адил ертөнцийн зовлонг мэдэрч ирсэн’. ‘Зөвхөн өнгөцхөн сэтгэлгээтэй хүн л өөрийнхөө явцуу зовлон шаналалд автан, бусдын амьдралын зовлон зүдүүрийг мэдрэх чадвараа алддаг’. САДХУГИЙН хатуу ширүүн төрх мэдэгдэхүйц зөөлөрчээ.

‘Өөрийгөө маш нарийн, гүн, өршөөлгүйгээр задлан шинжилдэг хүн бүх хүн төрөлхтнийг хамарсан өрөвдөх сэтгэл нь тэлэхийг мэдэрнэ. Тэр би үзлийнхээ өөртөө төвлөрсөн дотоод буюу чих дүлийрэм шаардлагуудаас чөлөөлөгдөнө. Ийм даруу, эгоноос ангижирсан сэтгэлд БУРХАНЫ хайр цэцэглэдэг. Эцэст нь бүтээл нь Бүтээгч рүүгээ ханддаг. Өөр шалтгаангүй байсан ч шаналалдаа: “Яагаад, Эзэн минь, яагаад?” хэмээн асууна. Зовлонгийн дорд ташуурт хөөгдсөөр хүн эцэст нь өөрийн гоо үзэсгэлэнгээрээ л хүнийг татах учиртай Хязгааргүй Оршихуйд хүрч очдог.’ Мэргэн хүн бид хоёр Калькуттагийн алдарт сүр жавхланг нь үзэхээр миний очсон Калигхат сүмд байлаа. Санамсаргүй таарсан хамтрагч минь гараа өргөн дохиж, тансаг сүр жавхланг нь үл ойшоов. ‘Тоосго, зуурмаг бидэнд ямар ч сонсогдох аялгуу дуулж өгдөггүй; зүрх сэтгэл зөвхөн хүний оршихуйн дуунд л нээгддэг’.

Бид орох хаалганы дэргэдэх урин дулаан нарны гэрэл рүү алхлаа. Тэнд сүсэгтнүүдийн үй олон хүн нааш цааш холхиж байв. ‘Чи залуу юм’. Мэргэн хүн намайг бодлогошрон ажиглав. ‘Энэтхэг ч мөн залуу. Эртний риши нар сүнслэг амьдралын арилшгүй хэв загварыг тогтоосон. Тэдний эртний сургаал номлол өнөө цаг, энэ нутагт хангалттай. Хуучирсан ч биш, материализмын заль мэхийн өмнө боловсронгуй бус ч биш, эдгээр сахилга баттай сургаал Энэтхэгийг өнөө хэр нь төлөвшүүлсээр байна. Олон мянганы туршид эрдэмтэн мэргэд ч тооцоолохоосоо бэрхшээдэг – эргэлзээтэй цаг хугацаа Ведийн сургаалын үнэ цэнийг батлан харуулдаг. Үүнийг өв болгон хүлээн ав’.

Би үг нь уран, ухаалаг садхуд хүндэтгэлтэйгээр ёслон салах ёс хийж байтал, тэр зөн билгээ харуулан: ‘Өнөөдөр эндээс явсны дараа танд ер бусын зүйл тохиолдоно’ гэж хэлэв. Би сүмийн дүүргээс гарч, зорилгогүй хэсүүчлэв. Булан тойроод л, ярихаараа цаг хугацааг үл тоон, бараг үүрд ярьж чаддаг нуршуу хуучны танилтайгаа тааралдав. ‘Хэрэв бид хоёрын салснаас хойших зургаан жилд чамд юу тохиолдсоныг бүгдийг нь надад ярьж өгвөл л, би чамайг тун удахгүй тавьж явуулна’ ‘Ямар утгагүй зүйл вэ! Би одоо явах ёстой’. Гэвч тэр гараас минь барьж, өчүүхэн төдий мэдээлэл ч болов хэлүүлэхээр шалгаав. Тэр өлөн чоно шиг юм гэж би хөгжилтэйгөөр бодлоо; Би удаан ярих тусам, тэр улам ихээр мэдээлэл эрж байв. Би дотроо Кали Бурханаас эвтэйхэн мултрах арга олж өгөхийг гуйв. Хамтрагч минь гэнэт намайг орхин одлоо. Би тайвшран санаа алдаж, түүний нурших өвчин дахихаас эмээн алхаагаа хоёр дахин хурдасгав. Араас хурдан алхах чимээ сонсоод, би хурдаа нэмэв. Эргэж харахаас ч зүрхшээлээ. Гэтэл тэр залуу нэг харайлтаар надтай дахин нийлж, хөгжилтэйгөөр мөрөөр минь тэврэн барив. ‘Тэр харагдаж буй айлд морилж буй Гандха Баба буюу Анхилуун Үнэрийн Гэгээнтний тухай хэлэхээ мартжээ’. Тэр хэдхэн алхмын цаана байсан нэгэн сууц руу заалаа. ‘Түүнтэй заавал уулзаарай; тэр их сонирхолтой хүн. Чамд ер бусын зүйл тохиолдож мэднэ. Баяртай’ гээд тэр үнэхээр намайг орхиод явчхав. Калигхат сүмийн садхугийн мөн адил хэлсэн зөгнөл гэнэт санаанд минь орж ирэв.

Сонирхол минь үнэхээр татагдаж, би байшинд ороод, уужим зочны өрөөнд хүргүүлэв. Олон хүн зузаан улбар шар өнгийн хивсэн дээр энд тэнд, дорнын хэв маягаар сууж байлаа. Биширсэн өнгө аястай шивнээ чихийг минь дэлсэв: ‘Гандха Бабаг хараач […]. Тэр үнэргүй цэцэгт ямар ч цэцгийн байгалийн анхилуун үнэр шингээж, эсвэл хатсан цэцгийг сэргээж, эсвэл хүний арьснаас тааламжит анхилуун үнэр ялгаруулж чадна.’”